گر جان بباد داد هلالی از آن چه باک؟

جانی که هست در تن او جاودان تویی

خیز، ای رقیب و جای سگش را بمن گذار

من کیستم، اگر سگ این آستان تویی؟

گر دل ز درد خون شد و گر جان بلب رسید

غم نیست، چون طبیب من ناتوان تویی

گر صد هزار مهر نمایند مهوشان

ایشان ستمگرند، همین مهربان تویی

یوسف اگر چه بود بخوبی عزیز مصر

حالا بملک حسن عزیز جهان تویی

هر جا مهیست پیش رخت هست ناتمام

ماه تمام روی زمین و زمان تویی

عشاق را حیات بجانست و جان تویی

جان را اگر حیات دگر هست آن تویی

هلالی آید و هر شام سوی منظرت بیند

که شاید چون مه نو از کنار بام بنمایی

دل از درد جدایی میکشد آهی و می گوید

که: تنهایی عجب دردیست! داد از دست تنهایی!

چه خوش باشد که اول بر من افتد گوشه چشمت!

سحر چون نرگس زیبا ز خواب ناز بگشایی



تعداد ابیات منتشر شده : 285739