ای دل چه شوی تنگ، چو در توست نشستن

خواهی که ورا یابی، در خون خودش جوی

تا بوک سزاوار شوی دیدن او را

ای دیده تو خود را به هزار آب همی شوی

ز آن است گل و نرگس رخسار تو سیراب

کز دیده روان کرده ام از مهر تو صد جوی

ناید سخنم در دل تو، ز آنکه به گفتار

نتوان ستدن قلعه ای از آهن و از روی

با من به وفا هیچ نگشته دل تو رام

با انده هجران تو کرده دل من خوی

از شرم قدت سرو فرومانده به یک جای

وز رشک رخت ماه فتاده به تکاپوی

شمشاد ز قدّت به خم، ای سرو دل آرا

خورشید ز رویت دژم، ای ماه سخن گوی

رنگ از گل رخسار تو گیرد گل خود روی

مشک از سر زلفین تو دریوزه کند بوی

کار تو خواب بینم، در راه، گاه رفتن

پس جرم نارسیدن، بر همرهان نهادن

در دین عشق هرگز، جز رسم پاکبازی

دینی توان گرفتن؟ رسمی توان نهادن؟

تعداد ابیات منتشر شده : 27693