ته که مرهم نه ای بر داغ ریشم
نمک پاش دل ریشم چرایی
ته که نوشم نه ای نیشم چرایی
ته که یارم نه ای پیشم چرایی
نفس بر سینهٔ طاهر رسیده
دم رفتن عزیز ما کجایی
نگار تازه خیز ما کجایی
بچشمان سرمه ریز ما کجایی
به اول آنهمه مهر و محبت
به آخر راه و رسم بی وفایی
ته که خورشید اوج دلربایی
چنین بیرحم و سنگین دل چرایی
بدل گفتم رفیقی تا به منزل
ندانستم رفیق نیمه راهی
بنادانی گرفتم کوره راهی
ندانستم که می افتم بچاهی
شنیدم کله ای با خاک می گفت
که این دنیا نمی ارزد بکاهی
به قبرستان گذر کردم صباحی
شنیدم ناله و افغان و آهی