چنانم آتش عشقت بسوجه
که از مو مشت خاکستر نبینی
بمیرم تا ته چشم تر نبینی
شرار آه پر آذر نبینی
هزارون بارم از خونی ببو کم
ز تو زیرا که بحر بیکرونی
من دل سوته را لایق ندونی
که در دیوان عشاقت بخونی
اگر درد دلم قسمت نمایند
دلی بی غم درین عالم نمانی
بیته یکدم دلم خرم نمانی
اگر رویت بوینم غم نمانی
اشک خونین پاشم از راه الوند
تا که دلبر بپایش برفشانی
هر آن کالوند دامان مو نشانی
دامان از هر دو عالم در کشانی
ورم بر سر زنی الوند و میمند
همی واجم خدا جانی ته دانی
گرم خوانی ورم رانی ته دانی
گرم درتش بسوزانی ته دانی