إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ (۴۳) درخت زقوم، طَعامُ الْأَثِیمِ (۴۴) خورش بدکاران است.
کَالْمُهْلِ چون مس گداخته یَغْلِی فِی الْبُطُونِ (۴۵) میجوشد در شکمها.
آیا این شعر را می پسندید؟
إِkَّ aَ[َvَةَ hgcَّrُّ,lِ (۴۳) nvoj cr,l، xَuhlُ hgْأَeِdlِ (۴۴) o,va fn;hvhk hsj.
;َhgْlُiْgِ ],k ls 'nhoji dَyْgِd tِd hgْfُxُ,kِ (۴۵) ld[,an nv a;lih.